Gerçek yöneticilik; kırılmak, darılmak değil, sorun çözmek ve vatandaşa hizmet etmektir.
Yöneticilik makamı, kişisel duyguların değil, kamu sorumluluğunun öne çıktığı bir görevdir. Kırgınlıkla, küslükle ya da hesaplaşma duygusuyla hareket eden bir anlayışın topluma katkı sunması mümkün değildir. Çünkü vatandaşın beklentisi nettir: Sorunların çözülmesi, hizmetin gecikmemesi ve her kesime eşit yaklaşılması.
İyi bir yönetici, karşılaştığı zorlukları bahane etmez; çözüm üretir. Kapıları kapatmaz; aksine daha fazla insana ulaşmanın yollarını arar. Kendi egosunu değil, toplumun ihtiyaçlarını merkeze alır.
Bugün eleştirilmesi gereken nokta da tam olarak budur. Hizmet üretmek yerine tavır koyan, çözüm yerine mesafe koyan bir yönetim anlayışı ne Saray’a ne de vatandaşlara fayda sağlar. Bu nedenle yöneticilerin kişisel duruşlarını değil, sorumluluklarını ön plana alması artık bir tercih değil, zorunluluktur.
Saray halkı kırgınlık değil, hizmet görmek istiyor.