AZICIK OLSUN BİZİM OLSUN  

Siyasi partiler bir kaç kişinin tekelinde olursa demokrasi nasıl yeşerecek? Siyaset, bir avuç insanın kendi geleceğini güvence altına almak, için kurduğu kişisel bir alan değildir.  Siyasi partiler, birkaç kişinin egolarını tatmin edeceği, kendilerine yakın isimleri makamlara taşıyacağı, kendilerine itiraz edenleri kapının önüne koyacağı özel mülkler hiç değildir.  Siyasi partiler, toplumun sorunlarına çözüm üretmek, halkın taleplerini siyasete taşımak ve ülkeyi yönetmeye talip olmak için vardır.  

Ne var ki siyasetin en çok tartışılması gereken meselelerinden biri, bazı partilerde karar alma süreçlerinin dar bir çevrenin elinde toplanmasıdır.  Üyelerin iradesinin ne kadar etkili olduğu, adayların hangi ölçütlerle belirlendiği, eleştiri yapanların parti içinde ne ölçüde söz sahibi olabildiği ve disiplin mekanizmalarının nasıl işletildiği ciddi sorular olarak karşımızda durmaktadır.   

Siyasi partilerde birkaç kişi her şeye karar veriyorsa, istedikleri kişiyi aday gösteriyor, istedikleri kişiyi yönetici yapıyor, istedikleri kişileri telefon ile arayarak delege yazıyorlarsa, kendilerine yakın olanları koruyup kendilerine itiraz edenleri dışarıda bırakabiliyorsa orada üyelerin iradesinin ne kadar etkili olduğu sorgulanmalıdır.  Çünkü demokrasi yalnızca ülkeyi yönetme iddiasında bulunanların kullandığı bir sözcük değildir.  Demokrasi, önce o iddiayı taşıyan kurumların kendi içlerinde yaşatmaları gereken bir ilkedir.   

Kendi içinde demokratik işleyişi sağlayamayan bir siyasi yapı, halka vaat ettiği demokrasiyi nasıl hayata geçireceğini açıklamak zorundadır.  Partilerde yöneticiler yalnızca kendi çevrelerinden isimler seçiyor, adaylık süreçlerini kendi hesaplarına göre şekillendiriyor ve parti üyelerini yalnızca kararları onaylayan bir kalabalık olarak görüyorsa, üyelik kavramının anlamı da tartışmalı hale gelir. Parti üyelerinin parti ile ilgili yazılmış, çizilmiş bütün dokümanları okumalı, bilgi sahibi olmaları gerekmektedir.  

Çünkü, üyelik söz sahibi olmak karar süreçlerine katılmak, gerektiğinde yöneticileri eleştirmek ve partinin geleceğini belirlemede gerçek bir irade ortaya koymaktır.  Üyeler yalnızca kalabalık oluşturmak için değil, partinin kararlarında etkili olmak içinde vardır.  Parti içi demokrasinin en önemli sınavlarından biri aday belirleme süreçleridir. Bir partide adayların nasıl belirlendiği, üyelerin ne ölçüde söz sahibi olduğu ve seçimlerin ne kadar rekabetçi yürütüldüğü o partinin demokratik kültürü hakkında önemli ipuçları verir. Örneğin bir yerde üyelerin önüne tek aday çıkarılıyorsa, başka adayların yarışmasına fiilen imkan tanınmıyorsa ve bu süreç yine de ön seçim olarak sunuluyorsa, üyelerin gerçek anlamda tercih yapıp yapamadığı sorulmalıdır.   

Bir siyasi partide  eleştiri, gelişmenin en önemli araçlarından biridir. Yanlış kararları gören, eksiklikleri dile getiren ve farklı öneriler sunan üyeler, partiye zarar veren olarak görülmemelidir. Tam tersine, yapıcı eleştiri bir partinin kendisini yenilemesine yardımcı olur. Öyle bir dükkanda oturarak ben falanca köyün oylarını alırım demekle olmuyor bu işler sen kimsin derler sonra:  Ancak eleştirinin kişisel sadakatsizlik olarak yorumlandığı bir ortamda üyeler iki seçenek arasında bırakılır.  Ya yöneticilerin kararlarına sessizce uyacaklar ya da dışlanmayı göze alarak partiyi terk edecekler.  

Siyasetin en düşündürücü anlayışlarından biri; “azıcık olsun bizim olsun, ama hep biz olalım!” partinin büyümesi, yeni kişilerin katılması, farklı fikirlerin buluşması ve toplumun geniş kesimlerine ulaşılması yerine mevcut kadroların konumlarını koruması öncelik haline geliyorsa siyaset, toplumsal bir mücadeleden dar bir çevrenin devamlılık arayışına dönüşebilir.  Bu anlayışta ki beyinler ülkenin sorunlarına çözüm üretmekle değil, parti içinde ki gücü elinde tutmakla ölçülür.  

Bir partinin kapısını halka açmak yetmez, kararlarına da açmak gerekir. Parti yönetimlerin hesap verebilir olması, kararların şeffaf yürütülmesi ve üyelerin farklı seçenekler arasında özgürce tercih yapabilmesi bu nedenle önemlidir.  Bir partinin büyümesi için yalnızca yeni üyeler kazanması yetmez. O üyelerin kendilerini değerli, güvende ve etkili hissedebilecekleri bir örgüt kültürü de oluşturması gerekir. Ama örgüt kültürü pazarcı tezgahlarında satılmıyor.  

Bir partide sürekli aynı kişiler karar veriyor, aynı çevreler görev dağılımını belirliyor ve farklı görüşler karar süreçlerinin dışında kalıyorsa, üyelerin şu soruyu sorması çok doğaldır.  “Biz bu partide yalnızca destek vermek için mi varız, yoksa söz sahibi olmak için mi?” Bu soruya verilecek cevap, partinin demokratik niteliği hakkında önemli bir fikir verecektir. “Azıcık olsun sizin olsun, böylece başlamadan son bulsun.”