Bugün 12 Eylül...
ABD emperyalizminin 'bizim çocuklar' dediği faşist cuntanın, işçi sınıfımızı, devrimcileri, halkı büyük bir terörle hedef aldığı kanlı darbenin yıldönümü.
Evet, çok açık sözlülerdi. Darbeciler ABD'nin, darbecilere teşekkür mektupları yağdıran başta Koç olmak üzere patronların çocuklarıydı. Halka karşı kanlı bir zafer kazanan evlatlarıyla gurur duydular...
Darbenin çocukları ise önce emekçi düşmanı Özal, sonra da onu örnek aldığını her fırsatta dile getiren ama ötesinde halk düşmanlığında onu da aşan, patronların ve emperyalistlerin ayak bağı olarak gördüğü cumhuriyeti tasfiye eden Erdoğan AKP'si oldu.
Şimdi bu kanlı darbenin üzerinden 44 koca yıl geçti ancak biliyor ve görüyoruz ki 12 Eylül'ün fikirleri hâlâ ayakta, iktidarda durmaya devam ediyor.
AKP'siyle, patronlarla, Narin'i aramızdan alan koyu gericilikle, ülkemizi baştan aşağı askeri üsleri ve birlikleriyle saran emperyalizm eliyle ayakta durmaya, iktidarda kalmaya devam ediyor.
12 Eylül bir simge bizler için, mutlaka hesaplaşmamız gereken bir simge. Ayağa kalkmak için, yeniden halk olmak için...
O simgeyi bugün ayakta tutanları biliyoruz; tam da bu nedenle patron düzeniyle, gericilikle, emperyalizmle mücadeleyi büyütmek zorundayız.
Halkımızın, işçi sınıfımızın böyle bir birikimi var; yeter ki örgütlü bir şekilde ayağa kalkalım...