Hayatın garip bir tarafı vardır. Kimi insanlar en küçük bir işe bile büyük fedakârlıklarıyla anlatmayı severken, kimileri ise gösterişten uzak durur. Sessizce çalışır, sessizce üretir, sessizce yaşar çünkü onlar için yapılan işin değeri, ne kadar alkış aldığıyla değil, ne kadar samimi olduğuyla ölçülür. Sizlere “özel bir çaba sarf etmiyorum” cümlesi ilk bakışta sıradan bir söz gibi gelebilir. Oysa bu sözün arkasında çoğu zaman uzun yılların birikimi, alışkanlıkları, dostlukları ve hayat tecrübesi vardır. İnsan sevdiği bir işi yaparken çoğu zaman çaba harcadığının farkına bile varmaz. Çünkü samimiyetle yapılan işlerde yorgunluk ikinci planda kalır.
Ancak bazı insanlar vardır ki, başkalarının doğal olarak yaptığı işleri bile farklı yorumlamaya meyillidir. Bir selam vermenin, bir dost meclisine katılmanın, bir yazı kaleme almanın ya da bir yardım elini uzatmanın ardından mutlaka gizli hesaplar ararlar. Oysa hayatın bütün güzelliği, bazen hiç bir karşılık beklemeden yapılan küçük davranışlarda saklıdır. Toplum içinde yaşayan herkes, zaman zaman başkalarının değerlendirmeleriyle karşı karşıya kalır. Kimisi yapılanı yeterli bulmaz, kimisi gereğinden fazla önemser kimisi ise eleştirmek için fırsat kollamayı tercih eder. Fakat insanın kendisini tanıması başkalarının yorumlarından daha değerlidir.
Çünkü gerçek emek, çoğu zaman sessizdir. Sabah erkenden dükkanını açan esnaf, tarlasına giden çiftçi, öğrencilerini eğitmeye çalışan öğretmen, hastanede nöbet tutan sağlık çalışanı ya da gün boyunca ailesi için koşturan bir anne... Bunların hiçbiri hergün yaptıkları işleri kahramanlık hikayesi gibi anlatmaz. Çünkü onlar için bu çaba, hayatın doğal akışının bir parçasıdır.
Modern çağın en büyük sorunlarından biri de belki budur. İnsanlar yaptıkları her şeyi görünür kılmak, her hareketlerini takdir ettirmek ister hale gelmiştir. Sosyal medya hesaplarında paylaşılan fotoğraflar, yazılar ve videolar bazen hayatın kendisinin önüne geçmektedir. İnsanlar artık yalnızca yaşamakla yetinmiyor; yaşadıklarını başkalarına göstermeye de ihtiyaç duyuyor. Oysa bazı insanlar için durum farklıdır. Onlar için önemli olan alkış değil, iç huzurdur. Bir ağacın gölgesinde oturup dostlarıyla sohbet etmek, bir kitabın sayfaları arasında kaybolmak, bir kaç satır yazı yazmak ya da bir çocuğun yüzünde ki tebessümü görmek yeterlidir. Çünkü mutluluğu büyük gösterilerde değil, küçük ayrıntılarda bulurlar.
“Özel bir çaba sarf etmiyorum” diyen insanın sözlerinde bazen tevazu, bazen yorgunluk, bazen de hayatı olduğu gibi kabullenmiş olmanın dinginliği vardır. Çünkü insan, yıllar geçtikçe her şeyi değiştiremeyeceğini öğrenir. Kimi zaman susmanın konuşmaktan, geri çekilmenin mücadele etmekten daha anlamlı olduğunu fark eder. Bazıları için hayat yarıştan ibarettir. Daha çok kazanmak, daha çok görünmek, daha çok övülmek isterler. Bazıları için ise hayat, sakin bir yürüyüştür. Yol boyunca karşılaşılan insanlarla paylaşılan bir kaç güzel söz, içilen bir bardak çay ve geriye bırakılan hoş bir hatıra yeterlidir.
İnsanların beklentileri birbirinden farklıdır . Kimisi karşısındakinden olağanüstü gayretler bekler, kimisi küçük bir dostluğu bile büyük bir zenginlik olarak görür. Bu yüzden herkesin hayatı algılayış biçimi de değişir. Aynı olaya bakan iki kişi, birbirinden tamamen farklı sonuçlara ulaşabilir.
Belki de mesele tam olarak budur. Bazı insanlar için yapılanların özel bir anlamı yoktur, bazıları içinse en küçük davranış bile unutulmaz bir değere dönüşür. Bu nedenle insan, her zaman başkalarının beklentilerine göre yaşamaya çalışmamalıdır. Çünkü herkesi memnun etmek mümkün değildir. Hayatın sonunda geriye kalan şey, ne kadar büyük sözler söylediğimiz değil, nasıl bir insan olduğumuzdur. Gösterişsiz iyilikler, samimi dostluklar ve içten davranışlar çoğu zaman en uzun ömürlü izleri bırakır. İnsan bazen farkında bile olmadan çevresine umut verir, bazen de hiçbir çaba göstermediğini düşünürken başkalarının hayatına dokunur.
İşte bu yüzden, “özel bir çaba sarf etmiyorum” cümlesi bazen sandığımızdan çok daha derin anlamlar taşır. Çünkü bazı insanlar için çaba anlatılması gereken bir şey değildir, yaşanması gereken bir gerçektir.
