Bir zamanlar hayatın ritmi başkaydı. İnsanlar acele etmeden yaşar, komşusuna selam vermeden yoluna devam etmezdi. Çocuklar sokakta oynar, büyükler kapı önlerinde sohbet eder, aynı sofrada oturan aileler birbirlerinin gözlerinin içine bakarak konuşurdu. Bugün ise zaman hızlandı; ama bu hız, beraberinde huzuru götürdü.

Teknoloji gelişti, dünya küçüldü. Bir tuşla dünyanın öbür ucundaki insana ulaşabiliyoruz. Bilgiye saniyeler içinde erişiyor, işlerimizi dakikalar içinde hallediyoruz. Ancak bütün bu kolaylıkların arasında zorlaşan bir şey var: İnsan kalabilmek.

Hiç düşündünüz mü, neden insanlar artık bu kadar sabırsız? Neden en küçük tartışmalar büyük kavgalara dönüşüyor? Neden trafikte, iş yerinde, sokakta insanlar birbirine karşı daha tahammülsüz? Çünkü hayatımızı kolaylaştıran araçlar çoğaldıkça, ruhumuzu besleyen değerler azaldı.

EKRANLAR BÜYÜDÜ, KALPLER KÜÇÜLDÜ

Eskiden sabahları pencereden gökyüzüne bakar, yeni bir güne umutla başlardık. Şimdi ise daha gözümüzü açmadan telefon ekranına uzanıyor, sosyal medya bildirimleriyle güne kaygıyla başlıyoruz. Gün boyu yüzlerce mesajlaşıyor ama aynı evin içinde birbirimizle birkaç dakika bile konuşamıyoruz.

Konforumuz arttı, fakat sağlığımız geriledi. Evlerimiz büyüdü ama aile sofralarımız küçüldü. Takipçi sayımız arttı ama gerçek dostlarımız azaldı. Her şeye ulaşabiliyoruz; fakat huzura ulaşmak her geçen gün daha da zorlaşıyor.

Bugün insanların en büyük yorgunluğu bedenlerinde değil, ruhlarında. Sürekli daha fazlasını kazanmanın, daha iyisine sahip olmanın peşindeyiz. Oysa mutluluk, sahip olduklarımızın çokluğunda değil; kanaat etmeyi bilmekte, sevdiklerimize vakit ayırabilmekte ve gönül huzurunu koruyabilmektedir.

Belki de sorun, eksik olan şeylerde değil; kaybettiğimiz değerlerde saklıdır.

Sabretmeyi unuttuk.

Dinlemeyi unuttuk.

Şükretmeyi unuttuk.

Birbirimizi anlamayı unuttuk.

En acısı da, insan olduğumuzu unuttuk.

Oysa insanı insan yapan; sahip olduğu teknoloji değil, taşıdığı vicdandır. Merhamettir. Saygıdır. Empatidir. Bir yetimin başını okşamak, yaşlı bir komşunun kapısını çalmak, bir dostun derdini sessizce dinleyebilmektir.

Hayat bir yarış değil, bir yolculuktur. Bu yolculukta önemli olan en hızlı koşan olmak değil, ardında güzel izler bırakabilmektir.

Belki de artık biraz yavaşlamanın zamanı gelmiştir. Telefon ekranından başımızı kaldırıp gökyüzüne bakmanın, sevdiklerimizin sesini gerçekten duymanın, bir fincan çayın yanında samimi bir sohbetin kıymetini yeniden hatırlamanın zamanı...

Çünkü her şey hızlandı.

Ama huzur azaldı.

Ve huzuru yeniden bulmanın yolu; daha çok tüketmekten değil, daha çok sevmekten, daha çok paylaşmaktan ve yeniden insan gibi yaşamayı hatırlamaktan geçiyor.