FİLİN HİKÂYESİ

FİLİN HİKÂYESİ

Çok eskilerde, harika bir ülkeye sahip, çok güçlü bir kral varmış. Kral, yurdun dört bir yanında kendi zevkine uygun işler yaptırır; hayvancılıkla, bağla bahçeyle yakından ilgilenirmiş. Toprağı, ağaçları, hayvanları çok severmiş. Fakat hepsinden çok sevdiği bir şey varmış: filler!

Öyle büyük bir fil sevgisi varmış ki köyün her yerine tam 500 tane fil getirtmiş. Başta köylüler bu duruma ses çıkarmamış. Ancak bağ bahçe işleri, çoluk çocuk derken filler ortalığı birbirine katmaya başlamış. Tarlalar çiğnenmiş, mahsuller ezilmiş, geceleri fil sesinden kimse uyuyamaz olmuş. Köylülerin hayatı adeta cehenneme dönmüş.

Bir gün toplanıp düşünmüşler:
“Bu işten nasıl kurtuluruz?”

Sonunda akıllarına Nasrettin Hoca gelmiş. Hoca, kralın en sevdiği kişiydi. Kral, onun sözünü hiç iki etmezmiş.

Köylüler hep birlikte hocaya gitmişler.
Hoca, “Hayırdır, ne bu telaş?” demiş.

İçlerinden biri öne çıkıp:
“Hocam, mahvolduk! Ocağımız söndü. Kral köye filleri getirdiğinden beri huzurumuz kalmadı. Sabahlara kadar uyuyamıyoruz. Bize ancak sen yardım edersin,” diye feryat etmiş.

Hoca biraz düşünmüş, sakalını sıvazlamış.
“Peki,” demiş, “gelin benimle.”

Köylüleri arkasına alıp sarayın yolunu tutmuşlar. Hoca önde, köylüler arkada… Sarayın kapısına gelmişler. Muhafız:
“Buyurun,” demiş.

Hoca:
“Koca kralı göreceğim,” demiş.

Kral, hocayı görünce ayağa kalkmış:
“Hoş geldin hocam, sefa getirdin! Dile benden ne dilersen. Senin için yapamayacağım hiçbir şey yoktur,” demiş.

Hoca mütevazı bir şekilde:
“Ben aciz bir kulum, kendim için bir şey istemem,” demiş.

Kral:
“Söyle hocam, nedir mesele?” diye üstelemiş.

Hoca utana sıkıla arkasına bakmış. Köylülere bir şey söyleyecekmiş gibi kafasını çevirmiş… Ama bir de ne görsün! Az önce arkasında duran köylüler korkudan çoktan kaçmış!

Hoca tekrar krala dönmüş ve demiş ki:
“Efendim… Bizim köylüler sizin filleri çok sevmiş. Hatta 500 tane daha istiyorlar!”

Kral çok sevinmiş ve hemen emir vermiş.

Ertesi gün köye bir 500 fil daha gelmiş.

O günden sonra köylüler, bir daha şikâyet etmeye giderken arkalarına bakmadan kaçmamayı öğrenmişler. Nasrettin Hoca da her zamanki gibi dersini vermiş:

“Bir işe kalkışıyorsan, yarı yolda kaçmayacaksın!”