Siyasette alınan her kararın görünen ve görünmeyen sonuçları vardır.  Bazı hamleler kısa vadede bambaşka etkiler yaratabilir. Son günlerde tartışılan “mutlak butlan” kararı da tam olarak böyle bir sürecin merkezine oturdu. Kararın hukuki boyutu kadar siyasi etkileri de kamuoyunda geniş yankı uyandırdı.  Ancak asıl tartışılması gereken soru şu oldu. Bu sürecin gerçek kaybedeni kim olacak?  

İktidar cephesinin temel hedeflerinden birinin muhalefeti parçalamak, kendi içinde tartışmalı hale getirmek ve toplumsal güven duygusunu zayıflatmak olduğu yönünde yorumlar yapıldı.  Çünkü siyaset, yalnızca seçim meydanlarında değil, psikolojik üstünlük alanında da yürütülen bir mücadeledir.  Muhalefetin kendi içinde dağılması, birbirine düşmesi ya da seçmen nezdinde güven kaybetmesi, iktidarın elini güçlendirecek bir tablo oluşturabilirdi.  

Ancak siyasetin en önemli gerçeği şudur.  Toplum bazen beklenmeyen refleksler gösterebilir. Baskı altında kalan yapılar dağılmak yerine daha sıkı kenetlenebilir. Nitekim yaşanan süreçte de buna benzer bir tablo ortaya çıkar.  Muhalefet içinde farklı görüşler olsa da, ortak bir mağduriyet algısı oluştu. Bu durum, dağılma yerine dayanışmayı artırdı.   

Özellikle demokrasi, hukuk ve adalet kavramları üzerinden yürüyen tartışmalar, muhalefet tabanında daha güçlü bir birlik hissi yarattı.  İnsanlar yalnızca siyasi parti kimliği üzerinden değil, “demokratik düzen” ve “hukukun tarafsızlığı” üzerinden düşünmeye başladı. Buda muhalefetin söylem alanını genişletti.  

Siyasi tarih incelendiğinde benzer örnekler görmek mümkündür. Baskı altına alınmak istenen hareketlerin bazen daha da büyüdüğü, susturulmak istenen seslerin daha fazla duyulduğu çok olmuştur.  Çünkü toplumlar, adaletsizlik hissine karşı zaman zaman güçlü refleksler geliştirir. İnsan yalnızca bir siyasi görüşü değil, aynı zamanda kendi iradelerini savunma duygusuyla hareket eder.  

Burada dikkat çekici olan nokta, muhalefetin uzun süredir yaşadığı iç tartışmaların bir süreliğine geri plana itilmiş olmasıdır.  Normal şartlarda birbirini eleştiren çevreler, ortak bir tehdit algısı karşısında aynı çizgide buluşabilmeli ve ancak bu durumda siyasi atmosfer değişir.  

Elbette her siyasi hamlenin kısa vadede farklı etkileri olabilir. Ancak uzun vadeli sonuçlar çoğu zaman toplumsal psikolojiyle şekillenir.  Eğer bir karar toplumun geniş kesimlerinde “siyasi müdahale” ya da “adaletsizlik” duygusu oluşturuyorsa, bu durum hedeflenen sonucun tersine dönüşebilir.  İşte tam da bu nedenle bazı yorumcular, mutlak butlan kararının muhalefeti zayıflatmak yerine güçlendirdiğini savunuyor.  

Asıl kaybedenin kim olduğu ise belki de önümüzde ki süreçte daha net anlaşılacaktır. Ancak bu gün görünen tablo şudur.  Siyasette her hamle hesaplandığı sonucu vermez. Bazen rakibini bölmek isteyenler, farkında olmadan onu daha güçlü hale getirebilir. Çünkü ortak baskı hissi, en dağınık yapıları bile bir araya getirebilen güçlü bir etkidir.  

Sonuç olarak, mutlak butlan kararı sadece hukuki değil, aynı zamanda siyasi ve toplumsal sonuçlar doğuran bir süreç haline gelmiştir.  Ve görünen o ki, hedeflenen bölünme yerine daha güçlü bir dayanışma ortaya çıkmıştır.  Siyasetin ironisi de belki tam burada başlamaktadır.