Tekirdağ'da son zamanlarda dikkatimi çeken bir durum var. Neredeyse herkes gazeteci olmuş!
Bir telefon, bir sosyal medya hesabı, birkaç fotoğraf, birkaç paylaşım… Sonra gazetecilik unvanı hazır!
Peki, gazetecilik gerçekten bu kadar kolay mı?
Benim bildiğim gazetecilik, sadece sosyal medyada haber paylaşmaktan ibaret değildir. Araştırmak, sorgulamak, haber kaynaklarıyla iletişim kurmak, olayların arka planına ulaşmak ve en önemlisi doğru bilgiyi kamuoyuna aktarmaktır.
Sosyal medyanın önemini elbette inkâr etmiyorum. Ancak haber paylaşmakla gazetecilik yapmak arasında ciddi bir fark var.
Ben de 15 yıllık geçmişe sahip Trakya Gözlem Gazetesi'nde köşe yazıları yazıyorum. Gazetemiz haftada iki kez basılıyor. On beş yıl boyunca basılı yayın hayatını sürdürmek kolay değildir. Bunun arkasında emek, mücadele, maddi ve manevi fedakârlık vardır. Gazete çıkarmak kadar onu yaşatmak da ciddi bir sorumluluk ister.
Bu nedenle yıllardır bu mesleğe emek veren insanların hakkını teslim etmek gerekiyor.
Benim derdim kimsenin emeğini küçümsemek değil. Gazetecilik yapan, bu işe yıllarını veren insanlara saygım var. Ancak bu mesleğin de bir ağırlığı, ilkesi ve ciddiyeti olmalı.
Gazeteci, bir siyasi partinin veya belediye başkanının reklamını yapan kişi değildir. Gerektiğinde soru sorar, gerektiğinde eleştirir, gerektiğinde de yapılan güzel işleri takdir eder. Gazetecinin görevi birilerini memnun etmek değil, kamuoyunu doğru bilgilendirmektir.
Bir başka önemli konu da haberin doğruluğu.
Benim gazetecilik anlayışımda yalnızca duyumlarla hareket etmek, kaynağı belli olmayan sözleri haber diye paylaşmak doğru değildir. Birileri bir şey söyledi diye hemen inanıp bunu kamuoyuna sunamazsınız.
Bir iddia varsa araştıracaksınız, sorgulayacaksınız. Elinizde belge varsa ortaya koyacaksınız. İlgili tarafın da görüşünü alacaksınız. Çünkü gazetecilik, insanları zan altında bırakmak veya kamuoyunda yanlış kanaat oluşturmak değildir.
Ben gazeteciliği böyle anlıyorum: Gerçekleri ortaya çıkarmak, algı oluşturmak değil!
Bir de gazetecilikte tek seslilik meselesi var. Tekirdağ'da gazeteciliğin tek tip bir anlayışa dönüşmesini doğru bulmuyorum. Herkes aynı şeyleri yazacak, aynı kişileri övecek, aynı açıklamaları paylaşacak diye bir kural yok.
Gazetecilik farklı seslere, farklı düşüncelere ve özgür eleştiriye açık olmalıdır. Herkesin aynı düşünmesini beklemek gazeteciliğin ruhuna aykırıdır. Önemli olan aynı fikirde olmak değil, gerçeğin peşinden gitmektir.
Şimdi Tekirdağ'da şu soruları sormak istiyorum:
Herkes gazeteci olduysa araştıran kim? Sorgulayan kim? Haberlerin arka planına inen kim? Gerektiğinde güçlü isimlere de soru sorabilen kim?
Unutmayalım; gazetecilik bir unvan değil, emek, birikim ve sorumluluk işidir. Bu meslek, birkaç paylaşım yapmakla değil, yıllarca güven kazanmakla yapılır.
Çünkü gazetecilikte asıl mesele kaç haber paylaştığınız değil, kamuoyuna ne kadar doğru bilgi sunduğunuzdur.
“Haber yapmak kolaydır, gerçeği yazmak cesaret ister.”
Sağlıcakla kalın, dostça kalın.