Tekin SÖNMEZ : Bu gidişat nasıl olacak, ne gibi felaketler bizi bekliyor bilinmiyor. Bilinen tek bir gerçek var sürüklenerek gidiyoruz. Tıpkı bir heyelan gibi…
Onca felaket kapımızı çalarken, hiç ama hiç bir tedbirimiz yok. Belki de korkumuz yok. Ya umursamazlıktan ya da korkudan. Felaketlerle her şey yolundaymış gibi yaşıyoruz…
KENDİMİZE İYİ DAVRANAMIYORUZ
Yani hayatı başkaları için yaşamış gibiyiz. İyi bir evlat veya iyi bir eş. İyi bir anne ya da, iyi bir arkadaş. Anlayacağınız, iyi bir insan; kötülerin içinde kaybolup gidiyor. Kötülerin içinde kendimizi dahi bulamaz oluyoruz. Kötülerin içinde kendimiz olamıyoruz be arkadaşım diyebiliyoruz. Çünkü kendimiz için çalışıyoruz gibi görünüyor ama dönüp geriye baktığımızda, oysa başkaları için çalışmışız. Anlayacağınız, kendimize yok, ama başkalarına gelince var. İşte hayat böyle kendimize iyi davranamıyoruz. Sonra koca bir hiç oluyor ömür dediğin gidiyor.
İnsanların bakışı ve sahte gülüşleri ve iki yüzlülüğü, gözlerindeki bakışı tam bir sahteliği özetliyor, sen fark etmesen de. Koca yalanlar... Bazen her şey ne kadar güzel desek te, başkaları yüzünden kendimizi sorgulamaya başlıyoruz. Ama nafile… İşte bundan sonra başlıyor geç kalınmışlığın sancısı. O nefes alıp verdiği süre içinde her zaman umut vardır. Bir şans verirsin kendine, gülümsersin kazanmak istercesine.
Değerli okurlarım; İnsan olarak ya da millet olarak, kendimizde olsa da, bir kusur bu kusuru başkalarında ararız. Hani eski bir söz var, “Suçu gelin etmişler kimse güveye girmemiş” dedikleri gibi.
Günlük hayatımızda, istenmedik birçok olaylar başımıza geliyor. Hemen hiç birindeki oluşumda, kendimizi hatalı görmüyoruz. Basit bir trafik kazasında bile, esas kusurlu olan üste çıkmaya çalışıyor ve hatayı karşısında arıyor. Anlaşmazlık ya da kavgalar da, hep bu sebeple oluyor.
İnsan düşünüyor da, bu davranış biçimi acaba insanın yaradılışından mı geliyor? Yoksa, zararı hep başkasının üstüne yükleme arzusundan mı? Kesin bir cevabı yok…