Cehalet artık bir eksiklik değil, açık bir tehdittir. Bu toplumun başına gelen en büyük felaket; bilmeyen değil, bilmediği halde her şeyi bildiğini sanan insanların çoğalmasıdır.
Cehalet bulaşıcıdır. Sessiz kalındıkça büyür, sorgulanmadıkça güçlenir. Bugün birçok insan gerçeği değil, işine geleni savunuyor. Bilgiye değil, algıya teslim oluyor. Bu da cehaleti bir tercih haline getiriyor.
Cahil insan öğrenmez. Çünkü ihtiyacı olduğunu düşünmez. Her konuda konuşur, hiçbir konuda susmaz. Bilgisi yoktur ama kanaati boldur. En tehlikelisi de budur. Çünkü cahil, cehaletini savunur; hatta onu bir meziyet gibi taşır.
Cehalet, bu toplumun en büyük ve en sinsi düşmanıdır. Çünkü cahil insan sadece kendine zarar vermez; çevresini, toplumu ve geleceği de zehirler. Asıl tehlike ise cehaletin farkında olmayan, hatta kendini bilgili sanan insanlardır.
Cahil insanın en belirgin özelliği, bilmediğini bilmemesidir. Her konuda fikri vardır ama hiçbir konuda derinliği yoktur. En çok konuşan, en az bilen odur. Tartışmayı bilmez, sadece dayatır. Dinlemez, anlamaz, öğrenmez. Çünkü kibri aklının önüne geçmiştir.
Bugün cehalet sadece bilgisizlik değildir; aynı zamanda bir karakter sorunudur. Kibir, bencillik ve çıkarcılık, cehaletin en büyük yoldaşlarıdır. Cahil kişi para kazandıkça kendini güçlü sanır, oysa aslında paranın kölesi olmuştur. Değer üretmez, sadece tüketir.
Daha tehlikelisi ise dini kullanarak cehaleti besleyenlerdir. Kendi çıkarları uğruna dini araç haline getirenler, insanları yönlendirdiğini sanarken aslında toplumu yozlaştırır. Kendi fikrini “doğru” diye dayatan bu anlayış, en büyük zararı inanca verir.
Parayla büyüdüğünü sananlar, aslında paranın kölesidir. Makamla güç kazandığını sananlar, aslında koltuğun esiridir. Ama en tehlikelisi; dini kullanarak insanları yönlendiren cahillerdir. Kendi fikrini “hakikat” diye pazarlayan bu zihniyet, toplumu zehirler.
Cahil insan sorgulamaz, çünkü sorgulamak cesaret ister. Okumaz, çünkü okumak emek ister. Düşünmez, çünkü düşünmek sorumluluk ister. Onun yerine kolay olanı seçer: Bağırmak, suçlamak ve susturmak.
Ve ne yazık ki bugün cehalet alkışlanıyor. Bilgi küçümseniyor, liyakat değersizleştiriliyor, akıl geri plana itiliyor. Gürültü yapan kazanıyor, düşünen kaybediyor.
Oysa gerçek bilgi insanı alçakgönüllü yapar. Cahil insan ise tam tersine büyüklük taslar. Çünkü içi boştur ama sesi çok çıkar.
Adaletin, bilginin ve vicdanın olmadığı yerde cehalet hüküm sürer. Ve cehaletin hüküm sürdüğü yerde ne huzur olur ne de gelecek.
Bu gidişat bir çöküştür. Sessiz kalındıkça büyüyen, normalleştikçe kökleşen bir çöküş…
Unutmayın; cehalet karanlık değildir. Karanlıkta ışık aranır. Cehalet ise ışığı söndürür.
Ve ışığın söndüğü yerde geriye sadece karanlık değil, çürüme kalır.
Unutulmamalıdır ki; bir toplumun en büyük çöküşü, düşmanlarıyla değil, kendi cehaletiyle olur.